
Günün korkak gecelere, hür ve serazat kalbin zâlim bedenlere acıdığını görmüyor musun? Yerin, kendi üstünde binbir sefaletle sürünenlere acıyarak sonunda bağrına bastığını, ümidin varlığımızı her an kovalayan ölümün üstüne gerilmiş bir örtü olduğunu bilmiyor musun? Acımayan gâfildir, korkaktır ve bedbahttır. Evet o kendi varlığından habersiz yaş ...